Leczenie infuzją rytuksymabu

Znalezione obrazy dla zapytania artretyzmLeczenie tylko jedną infuzją rytuksymabu zmniejszyło podstawowe ryzyko rozwoju zapalenia stawów obserwowane w grupie placebo z 55% po 12 miesiącach (HR 0,45, 95% CI 0,15 do 1,32, p = 0,15, patrz figura 2) i 53% u 18 miesiące (HR 0,48, 95% CI 0,19 do 1,19) obserwacji. Leczenie doprowadziło do opóźnienia rozwoju zapalenia stawów o 12,0 miesięcy w punkcie, w którym 25% pacjentów w obu grupach terapeutycznych rozwinęło zapalenie stawów (25 percentyl lub 75% wolne od zapalenia stawów łącznego przeżycia bez zapalenia stawów, 12 miesięcy placebo vs 24 miesiące rituximab). Model proporcjonalnego hazardu Coxa zastosowano do analizy danych z leczeniem i leczeniem przez interakcję czasu obserwacji, potwierdzając statystycznie istotny, chociaż tymczasowy efekt zapobiegawczy leczenia rytuksymabem (p <0,0001). Obserwowany efekt opóźnienia rozwoju zapalenia stawów osłabł w czasie. W ciągu całego czasu obserwacji rozwój artretyzmu obserwowano u 30 z 81 pacjentów: 16/40 (40%) w grupie placebo po medianie okresu 11,5 miesiąca (IQR 2,5-15,0, zakres 1,0-40,0 miesięcy) i 14 / 41 (34%) w grupie rytuksymabu po medianie okresu 16,5 miesiąca (IQR 9,0-28,0, zakres 1,0-37,0 miesięcy). Ryzyko rozwoju zapalenia stawów przez cały czas obserwacji po pojedynczym wlewie nie było statystycznie istotne (p = 0,448) pomiędzy obiema grupami.

[więcej w: magia istnieje, czy hogwart istnieje, czy istnieje magia ]

Wpływ starzenia na syntezę i wydzielanie insuliny. Wpływ różnicowy na poziomy RNA informacyjnego preproinsuliny, biosyntezę proinsuliny i wydzielanie nowo wytworzonej i wstępnie uformowanej insuliny u szczurów.

Starzenie się u mężczyzn i gryzoni wiąże się z wyraźnym spadkiem stymulowanej glukozą wydzielania insuliny przez komórki beta trzustki (komórki B). Wydzielona insulina jest końcowym rezultatem szeregu etapów wzdłuż biosyntetycznej ścieżki sekrecji białka, w tym transkrypcji genu insuliny, przetwarzania transkryptów do mRNA preproinsuliny, translacji mRNA, segregacji i przetwarzania nowo wytworzonej proinsuliny w pęcherzykach wydzielniczych, konwersji proinsuliny na insulinę , transport pęcherzyków do błony komórkowej i egzocytozy. Zbadaliśmy wpływ wieku na trzy etapy wzdłuż tego szlaku: poziomy mRNA preproinsuliny, syntezę proinsuliny i wydzielanie nowo wytworzonej i wstępnie wytworzonej insuliny, stosując szczury Fischer, szeroko badany model starzenia u gryzoni. Masa trzustki i całkowita zawartość insuliny, rozmiary wysepek i średnia zawartość insuliny na wysepkę były takie same u młodych dorosłych (4-5 miesięcy) i starzejących się (21-22 miesięcy) zwierząt. Nie stwierdzono wpływu wieku na poziomy mRNA preproinsuliny w całych trzustkach żywionych zwierząt lub w izolowanych wysepkach hodowanych przez 16 godzin w 5,5 mM glukozy. Continue reading „Wpływ starzenia na syntezę i wydzielanie insuliny. Wpływ różnicowy na poziomy RNA informacyjnego preproinsuliny, biosyntezę proinsuliny i wydzielanie nowo wytworzonej i wstępnie uformowanej insuliny u szczurów.”

Genetyczny niedobór białka przenoszącego estry cholesterylu spowodowany dwoma powszechnie występującymi mutacjami jako główną determinantą podwyższonego poziomu cholesterolu lipoprotein o dużej gęstości.

Genetyczne determinanty poziomu cholesterolu HDL (HDL-C) w ogólnej populacji są słabo poznane. Wcześniej opisywaliśmy niedobór białka przenoszącego ester cholesterolowy w osoczu (CETP) z powodu mutacji intronowej 14 G (+1) -to-A (Int14A) w kilku rodzinach z bardzo wysokimi poziomami HDL-C w Japonii. Osoby badane z HDL-C> lub = 100 mg / dl (n = 130) badano przesiewowo za pomocą konformacyjnej analizy polimorfizmu pojedynczej nici genu CETP. Zidentyfikowano dwie inne mutacje poprzez sekwencjonowanie DNA lub modyfikację map produktów restrykcyjnych za pośrednictwem startera: nowa mutacja miejsca donorowego intronu z 14 splicingami spowodowana insercją T w pozycji +3 z granicy eksonu14 / intron14 (Int14T) i mutacją missense (Asp442 do Gly) w eksonie 15 (D442G). Mutację Int14 T stwierdzono tylko w jednej rodzinie. Continue reading „Genetyczny niedobór białka przenoszącego estry cholesterylu spowodowany dwoma powszechnie występującymi mutacjami jako główną determinantą podwyższonego poziomu cholesterolu lipoprotein o dużej gęstości.”

Wykrywanie immunohistochemiczne i analiza immunochemiczna degradacji kolagenu typu II w chrząstkach stawowych normalnych, reumatoidalnych i chrzęstno-stawowych u ludzi oraz w eksplantatach chrząstki stawowej bydła hodowanych z interleukiną 1.

Zniszczenie chrząstki stawowej i utrata funkcji w chorobach stawów obejmuje degradację proteolityczną macierzy tkanki łącznej. Zbadaliśmy degradację kolagenu chrząstki poprzez opracowanie metod immunochemicznych, które umożliwiają identyfikację i analizę degradacji kolagenu typu II in situ. Wcześniej nie istniała technika specyficznego rozpoznawania degradacji kolagenu typu II in situ w chrząstce stawowej. W metodach tych wykorzystuje się poliklonalną surowicę odpornościową (R181), która specyficznie reaguje z niezwiązanymi łańcuchami alfa i peptydami pochodnymi CNBr, alfa (II) CB11 i alfa (II) CB8 kolagenu ludzkiego i bydlęcego typu II. Podejście eksperymentalne opiera się na fakcie, że gdy fibrylacyjne kolageny są rozszczepiane, spiralna cząsteczka kolagenu rozwija się, odsłaniając ukryte epitopy. Continue reading „Wykrywanie immunohistochemiczne i analiza immunochemiczna degradacji kolagenu typu II w chrząstkach stawowych normalnych, reumatoidalnych i chrzęstno-stawowych u ludzi oraz w eksplantatach chrząstki stawowej bydła hodowanych z interleukiną 1.”

Gromadzenie wapnia w reperfuzyjnym mięśniu sercowym za pośrednictwem alfa-adrenergicznego.

Powtarzanie niedokrwiennego miokardium wiąże się ze wzrostem całkowitego stężenia wapnia w mięśniu sercowym (Ca + 2), co może wpływać na ostateczny stopień uszkodzenia niedokrwiennego, a także na rozwój arytmii. Ponieważ reperfuzja jest również związana ze zwiększoną odpowiedzią alfa-adrenergiczną, to badanie przeprowadzono w celu określenia potencjalnych interakcji między receptorami alfa-adrenergicznymi a wapniem mięśnia sercowego podczas reperfuzji. Koty poddano 35 minutom zamknięcia lewej tętnicy wieńcowej przedniej zstępującej i 10 minutom reperfuzji. Całkowity poziom wapnia w mięśniu sercowym mierzono metodą absorpcyjnej spektrometrii atomowej. Wapń wewnątrzkomórkowy obliczono na podstawie pomiarów przestrzeni pozakomórkowej [(3H] inuliny). Continue reading „Gromadzenie wapnia w reperfuzyjnym mięśniu sercowym za pośrednictwem alfa-adrenergicznego.”

Ostre uwolnienie tyreotropiny u noworodka

Pomiary stężenia tyreotropiny w surowicy (TSH) przeprowadzono w krwi matczynej i płodowej podczas porodu i porodu oraz we wczesnym okresie poporodowym i noworodkowym. Średnie stężenie TSH było znacząco wyższe we krwi pępowinowej (9,5 j./ml) niż we krwi matek (3,9 .j./ml), co wskazuje na płodowo-matczyny gradient TSH w czasie ciąży. Stężenie TSH w surowicy u noworodków szybko wzrastało do średniego poziomu 60 U / ml po 10 min i 86 U / ml po 30 min. Pomiędzy 30 minutą a 3-4 godzinami poziom w surowicy szybko spadał, a następnie stopniowo spadał do średniego stężenia 13 U U / ml po 48 godzinach. Okres półtrwania w obniżeniu stężenia TSH w surowicy pomiędzy 30 a 90 min wynosił 77 min, wartość nieco większa niż połowa czasu zanikania radioaktywnego jodu znakowanego radioaktywnie TSH mierzonego u dorosłych. Continue reading „Ostre uwolnienie tyreotropiny u noworodka”

Adhezja bakteryjna za pośrednictwem przeciwciał do indukowanych cytomegalowirusem receptorów Fc. Potencjalny związek z infekcjami wtórnymi komplikującymi infekcje herpeswirusa.

Ostatnio wykazano, że cytomegalowirus (CMV) i inne wirusy w grupie opryszczki indukują receptory Fc w zakażonych pojedynczych warstwach. Zbadaliśmy możliwość, że takie receptory mogą ułatwić przywieranie bakterii opłaszczonych przez przeciwciała komórkom zakażonym CMV. Aby to zrobić, zainfekowaliśmy zlewane monowarstwy komórek ludzkiego zarodka płuca (HEL) za pomocą CMV (szczep AD 169), a następnie zastosowano podwójny test radioznakowania w celu zmierzenia przylegania Escherichia coli 06 zarówno do monowarstwy zainfekowanej i kontrolnej. Przebadaliśmy zainfekowane monowarstwy 48 godzin po wysianiu wirusowym, w którym to czasie 30-60% komórek wykazywało charakterystyczne zmiany cytopatyczne. Porównaliśmy przyczepność nietraktowanych E. Continue reading „Adhezja bakteryjna za pośrednictwem przeciwciał do indukowanych cytomegalowirusem receptorów Fc. Potencjalny związek z infekcjami wtórnymi komplikującymi infekcje herpeswirusa.”

Wewnątrzkomórkowa farmakokinetyka poliglutaminianów metotreksatu w ludzkich komórkach raka sutka. Selektywna retencja i mniej dysocjacyjne wiązanie 4-NH2-10-CH3-pteroiloglutamate4 i 4-NH2-10-CH3-pteroilglutamate5 do reduktazy dihydrofolianowej.

Metotreksat (MTX-Glu1) wywiera działanie przeciwnowotworowe poprzez silne hamowanie reduktazy dihydrofolianowej (DHFR), enzymu odpowiedzialnego za utrzymywanie puli komórkowej zredukowanych folanów. Ponieważ kompleks lek-enzym (związany lek) jest powoli degradowalny, wymagany jest nadmiar leku (niezwiązany lub wolny lek) powyżej wymaganego do związania wszystkich miejsc enzymu, aby konkurować z substratem o miejsca udostępnione przez dysocjację enzymu-leku. Zbadaliśmy rolę poliglutamylowych metabolitów MTX-Glu1 zawierających dwie do pięciu grup glutamylowych (MTX-Glu2-5) w wiązaniu peptydu gamma w utrzymywaniu wewnątrzkomórkowej puli wolnego leku i tworzeniu wolno dysocjowalnych kompleksów z DHFR. Podczas 24-godzinnych inkubacji ludzkich komórek raka sutka ZR-75-B z 2 mikroM MTX-Glu1 obserwowaliśmy progresywne tworzenie pochodnych z dwoma do pięciu grupami glutamylowymi, które szybko zastąpiły związek macierzysty w miejscach wiążących enzymy i stanowiły 85% zarówno niezwiązanego jak i związanego leku wewnątrzkomórkowego na końcu inkubacji. Gdy komórki umieszczono następnie w pożywce wolnej od narkotyków, szybkość znikania leku i metabolitów z frakcji wewnątrzkomórkowych związanych i wolnych zmniejszyła się wraz ze wzrostem długości łańcucha glutamylowego. Continue reading „Wewnątrzkomórkowa farmakokinetyka poliglutaminianów metotreksatu w ludzkich komórkach raka sutka. Selektywna retencja i mniej dysocjacyjne wiązanie 4-NH2-10-CH3-pteroiloglutamate4 i 4-NH2-10-CH3-pteroilglutamate5 do reduktazy dihydrofolianowej.”

Reologia Leukocytów, Zawiesiny Leukocytów i Krwi w Białaczce MOŻLIWE ZWIĄZKI Z KLINICZNYMI MANIFESTAMI

Zawiesiny limfocytów białkowych i mieloblastów oraz krwi pacjentów białaczkowych zostały przebadane w celu zbadania (a) wpływu komórek białaczkowych na lepkość krwi i (b) zdolności komórek białaczkowych do przechodzenia przez kanały o średnicy kapilary. Lepkość zawiesin komórek białaczkowych była logarytmicznie zależna od (a) współczynnika szybkości ścinania i (b) cytokrytu, chociaż zawiesiny małych limfocytów i mieloblastów miały podobną lepkość przy równoważnych szybkościach ścinania i cytokrycie. Minimalna lepkość pozorna (MAV) komórek białaczkowych i czerwonych krwinek, mierzona przy szybkości ścinania 2,3-230 s-1, była logarytmicznie zależna od cytokrytu. Jednak MAV było nieco większe dla komórek białaczkowych niż dla krwinki czerwonej w cytokrytach do 20%. W cytokrytach powyżej 20%. Continue reading „Reologia Leukocytów, Zawiesiny Leukocytów i Krwi w Białaczce MOŻLIWE ZWIĄZKI Z KLINICZNYMI MANIFESTAMI”

Badania czynników V i VIII: C w zwierzęcym modelu rozsianego wykrzepiania wewnątrznaczyniowego.

Opisano eksperymentalny model zwierzęcy rozsianego wykrzepiania wewnątrznaczyniowego (DIC) indukowanego przez współinusję czynnego z koagulantem fosfolipidu i aktywowanego czynnika X (czynnik Xa). Wlew czynnika Xa w dawce 6,6 X 10 (-12) mol / kg z pęcherzykami lipidowymi fosfatydylocholiny / fosfatydyloseryny (PCPS) w dawce 4,0 x 10 (-8) mola / kg był związany ze znacznym spadkiem poziomów fibrynogenu i czynników V i VIII oraz rozwiniętą skazę krwotoczną. Testy czynników V i VIII przeprowadzono, odpowiednio, w jednostopniowym czasie protrombinowym i układzie częściowej trombiny aktywowanej. W dodatkowych doświadczeniach badano wpływ tej samej kombinacji dawek czynnika Xa / PCPS na kinetykę czynnika V przez wstępną infuzję znaczonego 125I czynnika V. Po infuzji czynnika Xa / PCPS, czynniki VIII i V zmniejszono po 2 min przez 90 i 50 % poziomów preinfuzji, odpowiednio, i po godzinie odpowiednio o 80 i 75%. Continue reading „Badania czynników V i VIII: C w zwierzęcym modelu rozsianego wykrzepiania wewnątrznaczyniowego.”