Wzorce stężenia fosforybozylopropionianu i stężenia rybozo-5-fosforanu w fibroblastach od pacjentów z nadprodukcją dny i puryn.

U większości pacjentów z dną moczanową i nadmiernym wytwarzaniem kwasu moczowego, nie stwierdzono istotnych nieprawidłowości enzymów. W niniejszym badaniu dokonano pomiaru szybkości wytwarzania i stężenia fosforanu fosfibibrylu (PP-rybozy-P) oraz stężenia rybozo-5-fosforanu w hodowanych komórkach w celu ustalenia klasyfikacji nadproduktów purynowych do bezpośredniego badania dodatkowego enzymu defekty. Fibroblasty hodowano od 24 osobników przypisanych do 4 grup: grupa 1, 5 osób zdrowych; grupa 2, 5 pacjentów z dną moczanową i normalnym wydalaniem moczu z moczem (kontrola dny moczanowej); grupa 3, 7 pacjentów z dobrze zdefiniowanymi nieprawidłowościami enzymów i nadmiernym wydzielaniem kwasu moczowego (4 z niedoborem fosforybozylotransferazy hipoksantyny-guaniny i 3 z nadmierną aktywnością syntetazy PP rybozy-P); i grupa 4, 7 pacjentów z dną i nadmiernym wydalaniem kwasu moczowego, ale bez rażąco nieprawidłowych aktywności powyższych enzymów w lizatach erytrocytów. We wszystkich 14 szczepach fibroblastów od pacjentów wykazujących nadmierne wytwarzanie kwasu moczowego (grupy 3 i 4), wskaźniki syntezy puryn de novo i stężenia PP-rybozy-P przekraczały wartości dla komórek z grup kontrolnych. Komórki z grupy 3 pacjentów z niedoborem fosforybozylotransferazy hipoksantynowo-guaninowej wykazywały normalne wytwarzanie PP-rybozy-P, podczas gdy te z nadmierną aktywnością syntetazy PP rybozy-P wykazały zwiększone wytwarzanie tego regulacyjnego substratu. Continue reading „Wzorce stężenia fosforybozylopropionianu i stężenia rybozo-5-fosforanu w fibroblastach od pacjentów z nadprodukcją dny i puryn.”

Rola nadtlenku wodoru wytwarzanego przez komórki w zabijaniu Schistosomula Schistosoma mansoni za pośrednictwem granulocytów In Vitro

Wykazano, że ludzkie, jak również mysie granulocyty zabijają stadia larwalne pasożytów pasożytniczych; mechanizm tej cytotoksyczności za pośrednictwem komórek jest jednak słabo poznany. Niniejsze badanie zostało zaprojektowane w celu oceny roli procesów peroksydacyjnych w zabijaniu schistosoma mansoni przez ludzkie granulocyty in vitro. Szybkość wytwarzania H2O2 przez ludzkie neutrofile, eozynofile i leukocyty bazalne mierzono po inkubacji z samą schistosomulą lub w obecności swoistego przeciwciała lub dopełniacza. Opsonizowane pasożyty (przeciwciało i / lub dopełniacz) zwiększały szybkość wytwarzania H2O2 przez neutrofile, eozynofile i bazofile o odpowiednie wartości procentowe 500, 500 i 371. Szybkość uwalniania H2O2 była bezpośrednio związana z liczbą granulocytów i proporcją komórek przyczepionych do powierzchni schistosomuli. Continue reading „Rola nadtlenku wodoru wytwarzanego przez komórki w zabijaniu Schistosomula Schistosoma mansoni za pośrednictwem granulocytów In Vitro”

Metabolizm glukozy mięśni po ćwiczeniach na szczurach: ZWIĘKSZONA WRAŻLIWOŚĆ NA INSULIN

Zapasy glikogenu mięśniowego wyczerpują się podczas ćwiczeń i są szybko uzupełniane w okresie zdrowienia. Aby zbadać mechanizm tego zjawiska, niewyszkolone samce szczurów przepuszczano przez 45 minut na bieżni napędzanej silnikiem, a zdolność ich mięśni do wykorzystywania glukozy była następnie oceniana podczas perfuzji ich izolowanych tylnych ćwiartek. Wykorzystanie glukozy przez ćwierćtusz tylny było takie samo u badanych i kontrolnych szczurów perfundowanych pod nieobecność dodanej insuliny; jednak po dodaniu insuliny (30-40 000 U / ml) do perfuzatu, wykorzystanie glukozy było większe po wysiłku. Wcześniejsze ćwiczenia obniżyły zarówno stężenie insuliny, które w połowie maksymalnie stymulowało wykorzystanie glukozy (ćwiczenia, 150 | j / ml, kontrola, 480 | j / ml) i nieznacznie zwiększyło jego maksymalny efekt. Wzrost wrażliwości na insulinę utrzymywał się przez 4 h po wysiłku, ale nie był obecny po 24 godzinach. Continue reading „Metabolizm glukozy mięśni po ćwiczeniach na szczurach: ZWIĘKSZONA WRAŻLIWOŚĆ NA INSULIN”

Metabolizm triglicerydów w osoczu w chorobach tarczycy

Osoczową endogenną kinetykę transportu triglicerydów określono w 16 przypadkach nadczynności tarczycy oraz u 12 pacjentów z niedoczynnością tarczycy, a wyniki porównywano z wynikami osób z kontrolą eutyreozy. Ponadto u tych pacjentów zbadano usunięcie egzogennego rozdrobnionego tłuszczu (Intralipid, Vitrum, Szwecja) z krążenia i aktywność lipolityczną osocza poheparynowego (PHLA) w celu dalszego scharakteryzowania zmian metabolizmu trójglicerydów w osoczu w chorobie tarczycy. W tyreotoksykozie średni poziom triglicerydów w osoczu nieznacznie, ale znacznie wzrósł powyżej poziomu kontrolnego. Ta zmiana była związana ze zwiększoną produkcją triglicerydów, podczas gdy średnia prędkość usuwania frakcji nie różniła się od normalnej. Istniała istotna korelacja liniowa między stężeniem i szybkością obrotu triglicerydów w osoczu zarówno u pacjentów z nadczynnością tarczycy, jak i eutyreozy, ale stosunek stężenia do szybkości obrotu był mniejszy w pierwszej grupie, co sugeruje, że skuteczność usuwania trójglicerydów z krążenia poprawiła się w nadczynności tarczycy . Continue reading „Metabolizm triglicerydów w osoczu w chorobach tarczycy”