Żółciowe wydzielanie lipidów w chorobie żółciowej cholesterolu. Wpływ cholecystektomii i otyłości.

Cholesterolowa choroba żółciowa jest inicjowana w wątrobie, która produkuje nieprawidłową żółć z nadmiarem cholesterolu w stosunku do soli żółciowych i fosfolipidów. W celu zdefiniowania odpowiedzialnego (-ych) mechanizmu (-ów) sekrecji, szybkość wydzielania lipidów żółciowych mierzono techniką perfuzji dwunastnicy, podczas gdy pulę soli żółciowych oceniano jednocześnie przez rozcieńczenie izotopowe. Dwie grupy pacjentów kontrolnych, u których spodziewano się prawidłowego składu lipidów żółciowych – 14 pacjentów bez choroby wątrobowo-żółciowej i 6 pacjentów z kamieniami żółciowymi barwnika, porównano z dwiema grupami eksperymentalnymi, u których oczekuje się obecności nieprawidłowych żółci – 10 pacjentów bez otyłości z kamieniami tłuszczowymi cholesterolu i 7 osób otyłych bez kamienie żółciowe. Obie grupy kontrolne miały prawie identyczne szybkości wydzielania lipidów żółciowych i odpowiadające im niskie względne stężenie molowe cholesterolu. Stwierdzono, że dwa różne mechanizmy sekrecyjne odpowiadają za nieprawidłową żółć w grupach eksperymentalnych. Continue reading „Żółciowe wydzielanie lipidów w chorobie żółciowej cholesterolu. Wpływ cholecystektomii i otyłości.”

Wywołane płytkami neurogenne skurcze wieńcowe w wyniku nagromadzenia fałszywego neuroprzekaźnika, 5-hydroksytryptaminy.

Celem tego badania było ustalenie, czy 5-hydroksytryptamina uwalniana z agregujących płytek krwi może być akumulowana i uwalniana przez psie mięśnie wieńcowe adrenergiczne, a jeśli fałszywy neuroprzekaźnik spowodował nieprawidłową odpowiedź mięśnia gładkiego na stymulację nerwów. Napięcie izometryczne mierzono w pierścieniach tętnic wieńcowych zawieszonych w komorach narządowych wypełnionych fizjologicznym roztworem soli. Odpowiedź na stymulację elektryczną lub egzogennie dodaną norepinefrynę wywołano po skurczeniu prostaglandyną F2 alfa. Elektryczna stymulacja i egzogenna norepinefryna powodowały relaksację beta-adrenergiczną pierścieni kontrolnych. Jednak po wystawieniu pierścieni na 2 godziny na agregację płytek lub 5-hydroksytryptaminy, stymulacja elektryczna spowodowała skurcze zależne od częstotliwości. Continue reading „Wywołane płytkami neurogenne skurcze wieńcowe w wyniku nagromadzenia fałszywego neuroprzekaźnika, 5-hydroksytryptaminy.”

Analiza kinetyczna zaniku insuliny w osoczu u pacjentów z niecukrzycowymi cukrzycami oraz u osób zdrowych: Badanie TRACER z 125I-INSULIN

Dotychczasowe badania dotyczące szybkości metabolizmu insuliny w ludzkiej cukrzycy dały sprzeczne wyniki, prawdopodobnie dlatego, że zostały przeprowadzone na niewielu pacjentach i wykorzystały różnorodne techniki eksperymentalne i terapie danych. Przeanalizowaliśmy kinetykę dystrybucji insuliny i degradacji u 35 zdrowych osób oraz u 42 nieotonizowanych, bezobjawowych, jawnie chorych na cukrzycę, z których 26 miało ponad 40 lat, a 16 miało 40 lat lub mniej w chwili rozpoznania. Projekt badania połączył (a) wykorzystanie znacznika, aby zakłócić minimalnie stan ustalony i uniknąć infuzji glukozy; (b) wytwarzanie oczyszczonej [125I] -monoiodoinsuliny, która ma działanie metaboliczne podobne do działania natywnej insuliny; i (c) nie-kompartmentową analizę krzywych zaniku insuliny 125I-insuliny, które rejestrowano przez 2 godziny po wstrzyknięciu impulsu dożylnym. Stwierdzono, że odsetek klirensu metabolicznego jest podobny u chorych na cukrzycę (404. 18 ml / min. Continue reading „Analiza kinetyczna zaniku insuliny w osoczu u pacjentów z niecukrzycowymi cukrzycami oraz u osób zdrowych: Badanie TRACER z 125I-INSULIN”

Rola wątroby w metabolizmie glukagonu

Całkowity immunoreaktywny glukagon trzustkowy (IRG) osocza oznaczano w próbkach pobranych jednocześnie z żyły wrotnej proksymalnej i żyły głównej górnej 26 zdrowych szczurów. Stosunek obwodowo-peryferyjny IRG wynosił 2,80 . 0,25, różnica między wręgami obwodowymi (a) 124 . 15 pg / ml, a procentowa ekstrakcja 58 . 3. Continue reading „Rola wątroby w metabolizmie glukagonu”

Lipoproteiny i apolipoproteiny w surowicy u szczurów z cukrzycą indukowaną streptozotocyną.

Badano lipoproteiny szczurów karmionych wysoką dietą sacharozy i wytworzono cukrzycę przez podanie 45 mg / kg streptozotocyny. Stwierdzono, że wszystkie klasy lipoprotein obecne są w zwiększonych stężeniach. Skład apolipoprotein różnych frakcji lipoproteinowych badano za pomocą elektroforezy w żelu poliakryloamidowym w obecności 8 M mocznika, ogniskowania izoelektrycznego w obecności 8 M mocznika i elektroforezy w żelu poliakrylamidowym z dodecylosiarczanem sodu. W lipoproteinach o bardzo niskiej gęstości (VLDL) u szczurów z cukrzycą obserwowano wyraźną zmianę względnych ilości białek C przez elektroforezę w żelu poliakrylamidowym, a to stwierdzono przez ogniskowanie izoelektryczne za głównie względny wzrost C-III-3. apoproteina i spadek C-III-O. Continue reading „Lipoproteiny i apolipoproteiny w surowicy u szczurów z cukrzycą indukowaną streptozotocyną.”

Wiele małych cukrzycy wywołanych streptozotocyną małych dawek u myszy. Dowody na stymulację cytotoksycznej komórkowej odpowiedzi odpornościowej przeciwko linii komórek beta produkujących insulinę.

Myszy badano na obecność splenocytów specyficznie cytotoksycznych dla szczurzych linii komórek insulinoma (RIN) podczas indukcji cukrzycy przez streptozotocynę (SZ) w wielu niskich dawkach (Multi-Strep). Cytotoksyczność oceniano ilościowo przez uwalnianie 51Cr z uszkodzonych komórek. Niski, ale statystycznie istotny poziom cytolizy (5%) przez splenocyty był pierwszy wykrywalny w dniu 8 po pierwszej dawce SZ. Cytotoksyczność osiągnęła maksimum około 9% w dniu 10 i powoli zmniejszała się po tym czasie, stając się niewykrywalna 42 dni po pierwszym podaniu SZ. Przebieg czasowy odpowiedzi cytotoksycznej in vitro korelował ze stopniem zapalenia wyrostka robaczkowego widocznym w trzustce myszy Multi-Strep. Continue reading „Wiele małych cukrzycy wywołanych streptozotocyną małych dawek u myszy. Dowody na stymulację cytotoksycznej komórkowej odpowiedzi odpornościowej przeciwko linii komórek beta produkujących insulinę.”

Ludzkie makrofagi pęcherzykowe syntetyzują czynnik VII in vitro. Możliwa rola w śródmiąższowej chorobie płuc.

Zarówno fibryna, jak i makrofagi tkankowe są widoczne w histopatologii przewlekłej zapalnej choroby płuc. W związku z tym zbadaliśmy aktywność prokoagulacyjną świeżo spłukanych ludzkich makrofagów pęcherzyków płucnych in vitro. Nienaruszone makrofagi (5 X 10 (5) komórek od 13 zdrowych ochotników sprzyjały krzepnięciu całego osocza w ciągu średnio 65 sekund. Aktywność prokoagulacyjna makrofagów była co najmniej częściowo niezależna od egzogennego czynnika VII, jak oceniono przez średni czas krzepnięcia 99 s w osoczu z niedoborem czynnika VII i przez neutralizację aktywności prokoagulanta przez przeciwciało względem czynnika VII. Immunoprecypitacja ekstraktów makrofagów metabolicznie znakowanych [35S] metioniną przez przeciwciało czynnika VII i analizowana za pomocą elektroforezy w żelu poliakryloamidowym z dodecylosiarczanem sodu ujawniła znakowane białko o wielkości zgodnej ze znaną masą cząsteczkową czynnika VII krwi, 48 000. Continue reading „Ludzkie makrofagi pęcherzykowe syntetyzują czynnik VII in vitro. Możliwa rola w śródmiąższowej chorobie płuc.”

Naturalna komórka zabójcy w układowym toczniu rumieniowatym. Wady w litycznej aktywności efektorowej i odpowiedzi na interferon i induktory interferonu.

Spontaniczna cytotoksyczność, w której pośredniczą komórki NK, jest upośledzona w kilku chorobach ludzkich, w tym układowym toczniu rumieniowatym (SLE). Dokładny mechanizm (mechanizmy), dzięki któremu aktywność NK jest tłumiona u pacjentów z SLE, jest ogólnie nieznana. Niniejsze badanie zaprojektowano tak, aby skupić się na wadach komórkowych per se w komórkach NK od pacjentów ze SLE. Zaobserwowano, że zwykłe działanie wzmacniające interferon (IF) i induktory IF było istotnie upośledzone u pacjentów z SLE. Z 24 pacjentów z SLE badanych 17 miało istotnie obniżoną aktywność NK w stosunku do kontroli. Continue reading „Naturalna komórka zabójcy w układowym toczniu rumieniowatym. Wady w litycznej aktywności efektorowej i odpowiedzi na interferon i induktory interferonu.”

Ugrupowanie węglowodanowe czynnika von Willebranda nie jest konieczne do utrzymania struktury multimerycznej i aktywności kofaktora rystocetyny, ale chroni przed degradacją proteolityczną.

Aby lepiej zdefiniować rolę węglowodanów w strukturze i aktywność kofaktora ristocetyny czynnika von Willebranda, usunęliśmy do 83% całkowitej heksozy poprzez sekwencyjne traktowanie cząsteczki endo-beta-N-acetylo-glukozoaminidazą F (endo F) , neuraminidaza i beta-galaktozydaza. Sam Endo F usuwał 69% całkowitej heksozy i D-galaktozy i 71% kwasu sialowego. Jednakże nie było zauważalnej utraty dużych multimerów, a aktywność kofaktora rystocetyny została zmniejszona tylko o 11%. Zredukowana podjednostka czynnika von Willebranda migruje szybciej w żelach poliakrylamidowych zawierających SDS, co odpowiada 10% spadkowi masy cząsteczkowej. Wszystkie multimery nieredukowanego, modyfikowanego węglowodanowo czynnika von Willebranda migrowały szybciej w SDS-agarozie, ale wzór trypletowy poszczególnych multimerów pozostał niezmieniony. Continue reading „Ugrupowanie węglowodanowe czynnika von Willebranda nie jest konieczne do utrzymania struktury multimerycznej i aktywności kofaktora rystocetyny, ale chroni przed degradacją proteolityczną.”

Cytotoksyczność in vitro i ochrona transplantacyjna przez autologiczne naturalne i aktywowane zabójcze komórki przeciwko transformowanej in vitro rakotwórczej linii fibroblastów. Studium przypadku.

Cytotoksyczną odpowiedź immunologiczną przez autologiczne komórki NK (NK) przeciwko spontanicznej transformowanej in vitro rakotwórczej linii fibroblastów, VIP-F: T, badano w 4-godzinnym oznaczeniu mikrocytotoksyczności z uwalnianiem 51Cr i w technice neutralizacji komórek nowotworowych in vivo u myszy nagich. . Chociaż wysoce cytotoksyczne wobec docelowego prototypu NK K562, autologiczne komórki NK w stanie początkowym były tylko nieznacznie cytotoksyczne wobec VIP-F: T i niereaktywne wobec autologicznych normalnych fibroblastów, Pen-F2. Autologiczna aktywność NK przeciwko VIP-F: T może jednak być indukowana przez 2-16-godzinne traktowanie komórek NK kilkoma gatunkami interferonu i interleukiną 2 wolną od interferonu (IL-2). Wspólna hodowla in vitro (IVC) w IL-2 autologicznych limfocytów krwi obwodowej (PBL) przeciwko VIP-F: T została przedstawiona za pomocą sortowania komórek aktywowanych fluorescencyjnie i przez konkurencję z zimnym celem w celu wygenerowania prawie wyłącznie populacji efektorowej zawierającej HNK-1 oraz fenotypy Leu-11a, które wykazywały specyficzność wobec receptora dla VIP-F: T różniła się od receptorów na komórkach Pen-F2 lub K562. Continue reading „Cytotoksyczność in vitro i ochrona transplantacyjna przez autologiczne naturalne i aktywowane zabójcze komórki przeciwko transformowanej in vitro rakotwórczej linii fibroblastów. Studium przypadku.”