Rola adrenalinowych mechanizmów a-adrenergicznych w hiperglikemicznej przeciwliczeniu glukozy i hiperglikemii pohipoglikemicznej w cukrzycy insulinozależnej

Początkowo pacjenci z glikemią insulinozależną (IDDM) w porównaniu z kontrolnymi bez cukrzycy wykazują podobny, ale nieco opóźniony nadmiar glukozy w osoczu, opóźnione odzyskiwanie glukozy z hipoglikemii i hiperglikemię po hipoglikemii po szybkim dożylnym wstrzyknięciu 0,075 U / kg insuliny. Te nieprawidłowości są związane i potencjalnie można je przypisać wyraźnie zmniejszonej odpowiedzi wydzielniczej glukagonu, częściowo zmniejszonej odpowiedzi wydzielniczej epinefryny i opóźnionego klirensu wstrzykniętej insuliny u pacjentów z cukrzycą. Ponieważ glukagon zwykle odgrywa główną rolę w hipoglikemicznej regulacji glukozy, a zwiększone wydzielanie epinefryny w dużym stopniu kompensuje niedobór glukagonu, postawiliśmy hipotezę, że pacjenci z IDDM, którzy wykazują zmniejszoną odpowiedź wydzielniczą glukagonu na hipoglikemię, byliby bardziej zależni od adrenaliny w celu wspomagania odzyskiwania glukozy z hipoglikemii niż są osobami bez cukrzycy. Aby przetestować tę hipotezę, kontrolerze glukozy podczas blokady adrenergicznej z propranololem porównywano z tą podczas infuzji roztworu soli zarówno u osób bez cukrzycy, jak iu pacjentów z IDDM. Na kontrregację glukozy nie wpłynęła blokada a-adrenergiczna w grupie kontrolnej. Continue reading „Rola adrenalinowych mechanizmów a-adrenergicznych w hiperglikemicznej przeciwliczeniu glukozy i hiperglikemii pohipoglikemicznej w cukrzycy insulinozależnej”

Metabolizm triglicerydów w osoczu w chorobach tarczycy

Osoczową endogenną kinetykę transportu triglicerydów określono w 16 przypadkach nadczynności tarczycy oraz u 12 pacjentów z niedoczynnością tarczycy, a wyniki porównywano z wynikami osób z kontrolą eutyreozy. Ponadto u tych pacjentów zbadano usunięcie egzogennego rozdrobnionego tłuszczu (Intralipid, Vitrum, Szwecja) z krążenia i aktywność lipolityczną osocza poheparynowego (PHLA) w celu dalszego scharakteryzowania zmian metabolizmu trójglicerydów w osoczu w chorobie tarczycy. W tyreotoksykozie średni poziom triglicerydów w osoczu nieznacznie, ale znacznie wzrósł powyżej poziomu kontrolnego. Ta zmiana była związana ze zwiększoną produkcją triglicerydów, podczas gdy średnia prędkość usuwania frakcji nie różniła się od normalnej. Istniała istotna korelacja liniowa między stężeniem i szybkością obrotu triglicerydów w osoczu zarówno u pacjentów z nadczynnością tarczycy, jak i eutyreozy, ale stosunek stężenia do szybkości obrotu był mniejszy w pierwszej grupie, co sugeruje, że skuteczność usuwania trójglicerydów z krążenia poprawiła się w nadczynności tarczycy . Continue reading „Metabolizm triglicerydów w osoczu w chorobach tarczycy”

Endogenne opiaty modulują pulsacyjne wydzielanie biologicznie aktywnego hormonu luteinizującego u człowieka.

Badaliśmy wydzielanie fizjologicznych puli immunoreaktywnego i biologicznie czynnego hormonu luteinizującego w odpowiedzi na endogenne pulsy hormonu uwalniającego gonadotropiny (GNRH) u mężczyzn eugonadalnych. Stężenia immunoaktywnego i bioaktywnego hormonu luteinizującego (LH) oznaczano we krwi pobranej w 20-minutowych odstępach przez 8 godzin u ośmiu zdrowych mężczyzn w dwóch warunkach: (a) po placebo, w celu oceny spontanicznych pulsacji LH w stanie podstawowym, oraz (b) po podaniu antagonisty receptora opiatów, naltreksonu, który, jak się sądzi, wzmacnia pulsacyjne uwalnianie endogennego GNRH. Spontaniczne i stymulowane naltreksonem wydzielanie LH występowało w pulsach o wysokiej aktywności biologicznej, jak zmierzono w teście biologicznym RICT (test na teście komórek śródmiąższowych szczura), tj. Bioaktywne: współczynniki immunoaktywne LH w impulsach LH stymulowanych zarówno spontanicznie jak i naltreksonem były wyższe niż odpowiadające im impulsy współczynniki (P mniejsze niż 0,001). Ilościowa charakterystyka pulsacyjnego uwalniania bioaktywnej LH ujawniła następujące specyficzne działanie blokady receptora opiatów: zwiększone średnie 8-godzinne i zintegrowane stężenia bioaktywnego LH (P mniejsze niż 0,002), zwiększona częstotliwość pulsu bioaktywnego uwalniania LH (P mniejsze niż 0,001) i zwiększonej amplitudzie piku impulsów bio-LH (P mniej niż 0,01). Continue reading „Endogenne opiaty modulują pulsacyjne wydzielanie biologicznie aktywnego hormonu luteinizującego u człowieka.”

Zachowanie wydzielania androgenu podczas supresji estrogenu aminoglutetymidem w leczeniu przerzutowego raka sutka.

Oceniliśmy porównawczy wpływ aminoglutetymidu (AG) na poziom androgenu i estrogenu estron ([E1], estradiol [E2], siarczan dehydroepiandrosteronu osocza [DHEA-S], testosteron [T], dihydrotestosteron [DHT], delta 4-androstenodion [delta 4-A]), hormon folikulotropowy (FSH), hormon luteinizujący (LH) i prolaktynę u pacjentów po menopauzie z rakiem piersi losowo przydzielonych do leczenia AG lub obustronnej adrenalektomii chirurgicznej jako grupy kontrolnej. W odpowiedzi na każde leczenie, poziomy E1 w osoczu spadły 62-75% (P poniżej 0,001) i E1 85,7 88,7% moczu (P mniej niż 0,001) we wszystkich dniach badania w okresie 12 tygodni. Podobnie stężenia E2 w osoczu i moczu spadły o 40-72% bez statystycznie istotnych różnic między dwoma metodami leczenia. Stosunkowo słaby androgen, DHEA-S, zmniejszył się o 92% (877,3 +/- 184,6 do 71,8 +/- 14,5 ng / ml) po 12 tyg. U kobiet leczonych AG, ale zmniejszył się o prawie 99% (1 151 +/- 262 do 5,8 +/- 3,3 ng / ml) u kobiet z adrenektomią. Continue reading „Zachowanie wydzielania androgenu podczas supresji estrogenu aminoglutetymidem w leczeniu przerzutowego raka sutka.”

Cytotoksyczność in vitro i ochrona transplantacyjna przez autologiczne naturalne i aktywowane zabójcze komórki przeciwko transformowanej in vitro rakotwórczej linii fibroblastów. Studium przypadku.

Cytotoksyczną odpowiedź immunologiczną przez autologiczne komórki NK (NK) przeciwko spontanicznej transformowanej in vitro rakotwórczej linii fibroblastów, VIP-F: T, badano w 4-godzinnym oznaczeniu mikrocytotoksyczności z uwalnianiem 51Cr i w technice neutralizacji komórek nowotworowych in vivo u myszy nagich. . Chociaż wysoce cytotoksyczne wobec docelowego prototypu NK K562, autologiczne komórki NK w stanie początkowym były tylko nieznacznie cytotoksyczne wobec VIP-F: T i niereaktywne wobec autologicznych normalnych fibroblastów, Pen-F2. Autologiczna aktywność NK przeciwko VIP-F: T może jednak być indukowana przez 2-16-godzinne traktowanie komórek NK kilkoma gatunkami interferonu i interleukiną 2 wolną od interferonu (IL-2). Wspólna hodowla in vitro (IVC) w IL-2 autologicznych limfocytów krwi obwodowej (PBL) przeciwko VIP-F: T została przedstawiona za pomocą sortowania komórek aktywowanych fluorescencyjnie i przez konkurencję z zimnym celem w celu wygenerowania prawie wyłącznie populacji efektorowej zawierającej HNK-1 oraz fenotypy Leu-11a, które wykazywały specyficzność wobec receptora dla VIP-F: T różniła się od receptorów na komórkach Pen-F2 lub K562. Continue reading „Cytotoksyczność in vitro i ochrona transplantacyjna przez autologiczne naturalne i aktywowane zabójcze komórki przeciwko transformowanej in vitro rakotwórczej linii fibroblastów. Studium przypadku.”

Komplementuje produkty rozpadu w osoczu od pacjentów z układowym toczniem rumieniowatym i pacjentów z błonkoproliferacyjnym lub innym kłębuszkowym zapaleniem nerek.

Dynamiczne oszacowanie udziału układu dopełniacza w różnych chorobach uzyskano przez bezpośrednie oznaczenie ilościowe produktów rozpadu C3 i czynnika properdyny B. Stosowane metody opierały się, najpierw na rozdziale natywnych i fragmentowanych cząsteczek, zgodnie z ich wielkością cząsteczkową. przez strącanie glikolem polietylenowym, a po drugie, na ilościowe oznaczenie immunochemiczne, przy użyciu swoistych surowic odpornościowych dla głównych antygenów C3 i czynnika B. Czułość i swoistość tych metod została zademonstrowana przez aktywację dopełniacza in vitro z wytworzeniem C3 i czynnika Fragmenty B. Badanie kliniczne przeprowadzono u 41 pacjentów z układowym toczniem rumieniowatym (SLE), 31 z błonkoproliferacyjnym kłębuszkowym zapaleniem nerek (MPGN), 26 z innymi typami kłębuszkowego zapalenia nerek i 6 z ciężką alkoholową marskością wątroby. Continue reading „Komplementuje produkty rozpadu w osoczu od pacjentów z układowym toczniem rumieniowatym i pacjentów z błonkoproliferacyjnym lub innym kłębuszkowym zapaleniem nerek.”

Ludzki hormon przytarczyczny IMMUNOLOGICZNA CHARAKTERYSTYKA PRZECIWCIAŁA PRZED WYGLĄDEM GLANDULARNYM I SYNTETYCZNYMI FRAGMENTAMI AMINO-TERMINALNYMI 1-12 I 1-34 I ICH WYKORZYSTANIE W OZNACZANIU HORMONU IMMUNOREAKTYWNEGO W SERA CZŁOWIEKA

Przeciwciała przeciwko ekstraktowi kwasu mocznikowego-trichlorooctowego [hPTH- (TCA)] ludzkich guzów przytarczyc oraz syntetycznym NH2-końcowym fragmentom ludzkiego hormonu przytarczycznego hPTH- (1-12) i – (1-34) zostały opracowane u kóz do scharakteryzować immunochemicznie różne preparaty PTH i oszacować immunoreaktywny PTH (iPTH) w ludzkich surowicach. Oceniano je ilościowo na podstawie ich zdolności do wiązania [131I] -hPTH- (1-12), [131I] hPTH- (1-34) lub [131I] bydlęcego PTH (bPTH- (1-84)). Jakość przeciwciał oceniano przez odniesienie do hamowania ich oddziaływania z znakowanymi peptydami za pomocą syntetycznego hPTH zawierającego 34 reszt aminokwasowych na końcu NH2 lub ich fragmenty [hPTH- (1-12), – (13-34), – (18 -34), – (25-34), – (18-24)] lub przez peptyd pełnej długości oczyszczony metodą Sephadex G-100 hPTH- (1-84) [hPTH- (1-84) G-100] . Syntetyczne peptydy stosowane w tej pracy odpowiadają ich strukturze do sekwencji aminokwasowej 1-34 NH2, jak wyjaśniono przez Brewera i współpracowników (1972. Proc. Continue reading „Ludzki hormon przytarczyczny IMMUNOLOGICZNA CHARAKTERYSTYKA PRZECIWCIAŁA PRZED WYGLĄDEM GLANDULARNYM I SYNTETYCZNYMI FRAGMENTAMI AMINO-TERMINALNYMI 1-12 I 1-34 I ICH WYKORZYSTANIE W OZNACZANIU HORMONU IMMUNOREAKTYWNEGO W SERA CZŁOWIEKA”

Ludzkie makrofagi pęcherzykowe syntetyzują czynnik VII in vitro. Możliwa rola w śródmiąższowej chorobie płuc.

Zarówno fibryna, jak i makrofagi tkankowe są widoczne w histopatologii przewlekłej zapalnej choroby płuc. W związku z tym zbadaliśmy aktywność prokoagulacyjną świeżo spłukanych ludzkich makrofagów pęcherzyków płucnych in vitro. Nienaruszone makrofagi (5 X 10 (5) komórek od 13 zdrowych ochotników sprzyjały krzepnięciu całego osocza w ciągu średnio 65 sekund. Aktywność prokoagulacyjna makrofagów była co najmniej częściowo niezależna od egzogennego czynnika VII, jak oceniono przez średni czas krzepnięcia 99 s w osoczu z niedoborem czynnika VII i przez neutralizację aktywności prokoagulanta przez przeciwciało względem czynnika VII. Immunoprecypitacja ekstraktów makrofagów metabolicznie znakowanych [35S] metioniną przez przeciwciało czynnika VII i analizowana za pomocą elektroforezy w żelu poliakryloamidowym z dodecylosiarczanem sodu ujawniła znakowane białko o wielkości zgodnej ze znaną masą cząsteczkową czynnika VII krwi, 48 000. Continue reading „Ludzkie makrofagi pęcherzykowe syntetyzują czynnik VII in vitro. Możliwa rola w śródmiąższowej chorobie płuc.”

Zwiększone poziomy pragnienia i poziomu argininy w wazopresynie podczas indukcji glukozą 2-deoksy-d-glukozy u ludzi

Hipoglikemia wywołana insuliną spowodowana nieznanym mechanizmem (mechanizmami) zwiększa stężenie wazopresyny argininowej (AVP) w osoczu u ludzi. Mechanizmy zwiększania poziomu AVP w czasie żywienia ośrodkowego układu nerwowego badano przez podawanie 20-minutowych wlewów dożylnych 2-deoksy-d-glukozy (50 mg / kg), konkurencyjnego inhibitora wykorzystania glukozy lub normalnej soli fizjologicznej (pozorowana), do 24 godzin. normalni ochotnicy. Niektóre napary podawano w połączeniu z czynnikami blokującymi neurofarmakologię (placebo). Korelacje behawioralne, fizjologiczne, metaboliczne i hormonalne zależne od 2-deoksy-d-glukozy (2DG) indukowanego gluko-niedoboru i wydzielania AVP badano w grupie (n = 5) wstępnie leczonej przez tydzień za pomocą mazindolu (1 mg na os trzy razy dziennie), silną noradrenalinę i bloker wychwytu zwrotnego dopaminy lub placebo. Continue reading „Zwiększone poziomy pragnienia i poziomu argininy w wazopresynie podczas indukcji glukozą 2-deoksy-d-glukozy u ludzi”

Zaburzenia tarczycy w przewlekłej niewydolności nerek: BADANIE OSADÓW PITUITARNO-TERYTORYCZNYCH ORAZ KINETYKI PERYFERYJNEJ O TYTROKSYNY I TRYODOTYRONINIE

Czynność tarczycy oceniano u 46 pacjentów ze schyłkową niewydolnością nerek i 42 zdrowych osób. Pacjentów badano przed i po zabiegu hemodializy podtrzymującej (HD) i po transplantacji nerki (RT). Całkowite stężenia trijodotyroniny w surowicy (TT3, ng / 100 ml, średnia . SD) wynosiły odpowiednio 63. 17 i 83. Continue reading „Zaburzenia tarczycy w przewlekłej niewydolności nerek: BADANIE OSADÓW PITUITARNO-TERYTORYCZNYCH ORAZ KINETYKI PERYFERYJNEJ O TYTROKSYNY I TRYODOTYRONINIE”