Odpowiedź na leczenie

Znalezione obrazy dla zapytania artretyzmPo leczeniu 81 pacjentów (41 otrzymywało rytuksymab i 40 placebo), obserwowano medianę 29 miesięcy (IQR 14-40, zakres 0-54 miesięcy, u jednego pacjenta wystąpił artretyzm 3 tygodnie po leczeniu). Ryzyko rozwoju zapalenia stawów w całym okresie obserwacji w grupie placebo wyniosło 40%. Na podstawie rutynowych charakterystyk mierzonych na początku badania, w tym wszystkich podstawowych cech takich jak: płeć, wiek, CRP, współczynnik sedymentacji erytrocytów (ESR), globalna ocena aktywności pacjenta, liczba czułych stawów, obecność IgM-RF, a także wysoka i niskie poziomy dodatnie, obecność ACPA, a także wysoki i niski poziom dodatni, BMI, historia palenia (kiedykolwiek lub nigdy) i obecne stosowanie NLPZ, tylko ESR było skorelowane z rozwojem zapalenia stawów (p = 0,02). W przeciwnym razie nie stwierdzono statystycznie istotnych różnic między osobnikami, u których rozwinął się artretyzm, a tymi, którzy nie wystąpili. Obliczenia mocy nie zostały wykonane na tych podstawowych parametrach przed rozpoczęciem badania.
[podobne: czy magia istnieje, jak być duszą towarzystwa, czy magia istnieje naprawdę ]

Wpływ starzenia na syntezę i wydzielanie insuliny. Wpływ różnicowy na poziomy RNA informacyjnego preproinsuliny, biosyntezę proinsuliny i wydzielanie nowo wytworzonej i wstępnie uformowanej insuliny u szczurów.

Starzenie się u mężczyzn i gryzoni wiąże się z wyraźnym spadkiem stymulowanej glukozą wydzielania insuliny przez komórki beta trzustki (komórki B). Wydzielona insulina jest końcowym rezultatem szeregu etapów wzdłuż biosyntetycznej ścieżki sekrecji białka, w tym transkrypcji genu insuliny, przetwarzania transkryptów do mRNA preproinsuliny, translacji mRNA, segregacji i przetwarzania nowo wytworzonej proinsuliny w pęcherzykach wydzielniczych, konwersji proinsuliny na insulinę , transport pęcherzyków do błony komórkowej i egzocytozy. Zbadaliśmy wpływ wieku na trzy etapy wzdłuż tego szlaku: poziomy mRNA preproinsuliny, syntezę proinsuliny i wydzielanie nowo wytworzonej i wstępnie wytworzonej insuliny, stosując szczury Fischer, szeroko badany model starzenia u gryzoni. Masa trzustki i całkowita zawartość insuliny, rozmiary wysepek i średnia zawartość insuliny na wysepkę były takie same u młodych dorosłych (4-5 miesięcy) i starzejących się (21-22 miesięcy) zwierząt. Nie stwierdzono wpływu wieku na poziomy mRNA preproinsuliny w całych trzustkach żywionych zwierząt lub w izolowanych wysepkach hodowanych przez 16 godzin w 5,5 mM glukozy. Continue reading „Wpływ starzenia na syntezę i wydzielanie insuliny. Wpływ różnicowy na poziomy RNA informacyjnego preproinsuliny, biosyntezę proinsuliny i wydzielanie nowo wytworzonej i wstępnie uformowanej insuliny u szczurów.”

Genetyczny niedobór białka przenoszącego estry cholesterylu spowodowany dwoma powszechnie występującymi mutacjami jako główną determinantą podwyższonego poziomu cholesterolu lipoprotein o dużej gęstości.

Genetyczne determinanty poziomu cholesterolu HDL (HDL-C) w ogólnej populacji są słabo poznane. Wcześniej opisywaliśmy niedobór białka przenoszącego ester cholesterolowy w osoczu (CETP) z powodu mutacji intronowej 14 G (+1) -to-A (Int14A) w kilku rodzinach z bardzo wysokimi poziomami HDL-C w Japonii. Osoby badane z HDL-C> lub = 100 mg / dl (n = 130) badano przesiewowo za pomocą konformacyjnej analizy polimorfizmu pojedynczej nici genu CETP. Zidentyfikowano dwie inne mutacje poprzez sekwencjonowanie DNA lub modyfikację map produktów restrykcyjnych za pośrednictwem startera: nowa mutacja miejsca donorowego intronu z 14 splicingami spowodowana insercją T w pozycji +3 z granicy eksonu14 / intron14 (Int14T) i mutacją missense (Asp442 do Gly) w eksonie 15 (D442G). Mutację Int14 T stwierdzono tylko w jednej rodzinie. Continue reading „Genetyczny niedobór białka przenoszącego estry cholesterylu spowodowany dwoma powszechnie występującymi mutacjami jako główną determinantą podwyższonego poziomu cholesterolu lipoprotein o dużej gęstości.”

Możliwa rola dinukleotydu nikotynamidoadeninowego jako wewnątrzkomórkowego regulatora transportu nerkowego fosforanu u szczurów.

W tych eksperymentach badaliśmy, czy NAD może służyć jako wewnątrzkomórkowy modulator transportu błony z graniami szczoteczkowymi (BBM) nieorganicznego fosforanu (Pi). NAD, zarówno utleniona (NAD +), jak i zredukowana (NADH), hamowała zależny od Na + wychwyt 32Pi w zakresie stężeń 10-300 mikroM NAD po dodaniu in vitro do pęcherzyków BBM izolowanych z kory nerki szczura, ale nie hamował BBM pobór D- [3H] glukozy lub wychwytu BBM 22Na +. Ani nikotynamid (NiAm), ani sama adenozyna nie wpływały na wychwyt BBP 32Pi. NAD miał podobny względny efekt (procentowe hamowanie) w BBM od szczurów stabilizowanych na diecie niskoproteinowej (0,07% Pi), diecie z wysokim Pi (1,2% Pi) lub normalnej diecie P (0,7% Pi). Następnie zbadaliśmy wpływ nerek na zmianę poziomu NAD tkanek in vivo. Continue reading „Możliwa rola dinukleotydu nikotynamidoadeninowego jako wewnątrzkomórkowego regulatora transportu nerkowego fosforanu u szczurów.”

Gromadzenie wapnia w reperfuzyjnym mięśniu sercowym za pośrednictwem alfa-adrenergicznego.

Powtarzanie niedokrwiennego miokardium wiąże się ze wzrostem całkowitego stężenia wapnia w mięśniu sercowym (Ca + 2), co może wpływać na ostateczny stopień uszkodzenia niedokrwiennego, a także na rozwój arytmii. Ponieważ reperfuzja jest również związana ze zwiększoną odpowiedzią alfa-adrenergiczną, to badanie przeprowadzono w celu określenia potencjalnych interakcji między receptorami alfa-adrenergicznymi a wapniem mięśnia sercowego podczas reperfuzji. Koty poddano 35 minutom zamknięcia lewej tętnicy wieńcowej przedniej zstępującej i 10 minutom reperfuzji. Całkowity poziom wapnia w mięśniu sercowym mierzono metodą absorpcyjnej spektrometrii atomowej. Wapń wewnątrzkomórkowy obliczono na podstawie pomiarów przestrzeni pozakomórkowej [(3H] inuliny). Continue reading „Gromadzenie wapnia w reperfuzyjnym mięśniu sercowym za pośrednictwem alfa-adrenergicznego.”

Ostre uwolnienie tyreotropiny u noworodka

Pomiary stężenia tyreotropiny w surowicy (TSH) przeprowadzono w krwi matczynej i płodowej podczas porodu i porodu oraz we wczesnym okresie poporodowym i noworodkowym. Średnie stężenie TSH było znacząco wyższe we krwi pępowinowej (9,5 j./ml) niż we krwi matek (3,9 .j./ml), co wskazuje na płodowo-matczyny gradient TSH w czasie ciąży. Stężenie TSH w surowicy u noworodków szybko wzrastało do średniego poziomu 60 U / ml po 10 min i 86 U / ml po 30 min. Pomiędzy 30 minutą a 3-4 godzinami poziom w surowicy szybko spadał, a następnie stopniowo spadał do średniego stężenia 13 U U / ml po 48 godzinach. Okres półtrwania w obniżeniu stężenia TSH w surowicy pomiędzy 30 a 90 min wynosił 77 min, wartość nieco większa niż połowa czasu zanikania radioaktywnego jodu znakowanego radioaktywnie TSH mierzonego u dorosłych. Continue reading „Ostre uwolnienie tyreotropiny u noworodka”

Systemowa aktywacja dopełniacza, uszkodzenie płuc i produkty peroksydacji lipidów.

Wcześniej wykazaliśmy, że ogólnoustrojowa aktywacja układu dopełniacza po dożylnym wstrzyknięciu czynnika jadu kobry (CVF) powoduje ostre uszkodzenie płuc, co odzwierciedla wzrost przepuszczalności naczyń w płucach, a także morfologiczne objawy uszkodzenia komórek śródbłonka naczyń płucnych . Przy stosowaniu przepuszczalności naczyń płuc jako odniesienia, obecne badania wykazują ilościową korelację pomiędzy uszkodzeniem płuc a pojawieniem się w osoczu produktów peroksydacji lipidów (sprzężonych dienów), jak również zwiększonych stężeń dehydrogenazy mleczanowej (LDH) i jednego z jej izoenzymy (LDH-4). Po wstrzyknięciu CVF ekstrakty płuc również wykazały podwyższony poziom skoniugowanych dienów, natomiast w ekstraktach z wątroby, nerki i śledziony nie stwierdzono żadnych podwyższeń. Nie było dowodów na wstrzykniętych CVF szczurach z uszkodzeniem nerek lub wątroby, co odzwierciedla brak rozwoju białkomoczu i brak wykrycia zwiększonego stężenia enzymów związanych z wątrobą w surowicy. Inne produkty peroksydacji zidentyfikowane w osoczu szczurów, którym wstrzyknięto CVF, zawierały wodoronadtlenki i związki fluorescencyjne o cechach zasad Schiffa. Continue reading „Systemowa aktywacja dopełniacza, uszkodzenie płuc i produkty peroksydacji lipidów.”

Wewnątrzkomórkowa farmakokinetyka poliglutaminianów metotreksatu w ludzkich komórkach raka sutka. Selektywna retencja i mniej dysocjacyjne wiązanie 4-NH2-10-CH3-pteroiloglutamate4 i 4-NH2-10-CH3-pteroilglutamate5 do reduktazy dihydrofolianowej.

Metotreksat (MTX-Glu1) wywiera działanie przeciwnowotworowe poprzez silne hamowanie reduktazy dihydrofolianowej (DHFR), enzymu odpowiedzialnego za utrzymywanie puli komórkowej zredukowanych folanów. Ponieważ kompleks lek-enzym (związany lek) jest powoli degradowalny, wymagany jest nadmiar leku (niezwiązany lub wolny lek) powyżej wymaganego do związania wszystkich miejsc enzymu, aby konkurować z substratem o miejsca udostępnione przez dysocjację enzymu-leku. Zbadaliśmy rolę poliglutamylowych metabolitów MTX-Glu1 zawierających dwie do pięciu grup glutamylowych (MTX-Glu2-5) w wiązaniu peptydu gamma w utrzymywaniu wewnątrzkomórkowej puli wolnego leku i tworzeniu wolno dysocjowalnych kompleksów z DHFR. Podczas 24-godzinnych inkubacji ludzkich komórek raka sutka ZR-75-B z 2 mikroM MTX-Glu1 obserwowaliśmy progresywne tworzenie pochodnych z dwoma do pięciu grupami glutamylowymi, które szybko zastąpiły związek macierzysty w miejscach wiążących enzymy i stanowiły 85% zarówno niezwiązanego jak i związanego leku wewnątrzkomórkowego na końcu inkubacji. Gdy komórki umieszczono następnie w pożywce wolnej od narkotyków, szybkość znikania leku i metabolitów z frakcji wewnątrzkomórkowych związanych i wolnych zmniejszyła się wraz ze wzrostem długości łańcucha glutamylowego. Continue reading „Wewnątrzkomórkowa farmakokinetyka poliglutaminianów metotreksatu w ludzkich komórkach raka sutka. Selektywna retencja i mniej dysocjacyjne wiązanie 4-NH2-10-CH3-pteroiloglutamate4 i 4-NH2-10-CH3-pteroilglutamate5 do reduktazy dihydrofolianowej.”

Reologia Leukocytów, Zawiesiny Leukocytów i Krwi w Białaczce MOŻLIWE ZWIĄZKI Z KLINICZNYMI MANIFESTAMI

Zawiesiny limfocytów białkowych i mieloblastów oraz krwi pacjentów białaczkowych zostały przebadane w celu zbadania (a) wpływu komórek białaczkowych na lepkość krwi i (b) zdolności komórek białaczkowych do przechodzenia przez kanały o średnicy kapilary. Lepkość zawiesin komórek białaczkowych była logarytmicznie zależna od (a) współczynnika szybkości ścinania i (b) cytokrytu, chociaż zawiesiny małych limfocytów i mieloblastów miały podobną lepkość przy równoważnych szybkościach ścinania i cytokrycie. Minimalna lepkość pozorna (MAV) komórek białaczkowych i czerwonych krwinek, mierzona przy szybkości ścinania 2,3-230 s-1, była logarytmicznie zależna od cytokrytu. Jednak MAV było nieco większe dla komórek białaczkowych niż dla krwinki czerwonej w cytokrytach do 20%. W cytokrytach powyżej 20%. Continue reading „Reologia Leukocytów, Zawiesiny Leukocytów i Krwi w Białaczce MOŻLIWE ZWIĄZKI Z KLINICZNYMI MANIFESTAMI”

Dynamika histaminy nerkowej w normalnej nerce szczura i w nerczaku wywołana przez amononukleozyd puromycyny

Wiadomo, że histamina ma głęboki wpływ na przepuszczalność naczyń włosowatych w tkankach nienerkowych i ten efekt prawdopodobnie przypada na cykliczne (c) AMP. Ponieważ w naszych poprzednich doświadczeniach odkryliśmy, że histamina stymuluje akumulację cAMP w kłębuszkach (Torres, VE, TE Northryn, RM Edwards, SV Shah i TP Dousa, 1978. Modulacja cyklicznych nukleotydów w izolowanych kłębuszkach szczurów J. Clin. : 1334.), zbadaliśmy teraz, czy ta amina powstaje w tkance nerkowej, a mianowicie w kłębuszkach nerkowych i czy jej metabolizm nerkowy zmienia się w doświadczalnej nefrosis indukowanej przez aminonukleozyd puromycyny (PA) u szczurów. Continue reading „Dynamika histaminy nerkowej w normalnej nerce szczura i w nerczaku wywołana przez amononukleozyd puromycyny”