Heterogenność uszkodzeń molekularnych w odziedziczonym niedoborze fosfundruktazy.

Fosfofruktokinaza ludzka (PFK, EC 2.7.1.11) występuje w tetramerycznych postaciach izozymowych. Mięśnie i wątroba zawierają homotetramery M4 i L4, podczas gdy erytrocyty zawierają pięć izoenzymów złożonych z podjednostek M (mięśni) i L (wątroba), tj. M4, M3L, M2L2, ML3 i L4. Wrodzone defekty erytrocytów PFK są zazwyczaj częściowe i opisywane w powiązaniu z heterogenicznymi syndromami klinicznymi. Aby zdefiniować podstawy molekularne i patogenezę tej enzymopatii, zbadaliśmy cztery niespokrewnione osobniki, przejawiające miopatię i hemolizę (glikogenoza typu VII), izolowaną hemolizę lub brak objawów. Trzech pacjentów z objawami wykazało wysoki poziom hemoglobiny, pomimo hemolizy i hiperurykemii o wczesnym początku. Wykazali całkowity brak PFK typu mięśniowego i cierpieli z powodu miopatii wysiłkowej o różnym nasileniu. W erytrocytach na etapie PFK widoczne było przemianę metaboliczną: poziomy monofosforanów heksozy były podwyższone, a stężenia 2,3-difosfoglicerynianu (2,3-DPG) uległy obniżeniu, powodując uderzające zwiększenie powinowactwa hemoglobiny do tlenu. We wszystkich przypadkach resztkowy PFK erytrocytów składał się wyłącznie z izoenzymu L4, co wskazuje na homozygotyczność pod względem niedoboru katalitycznie czynnej podjednostki M. Obecność immunoreaktywnej podjednostki M została jednak wykazana w hodowanych fibroblastach metodą pośredniej immunofluorescencji z monoklonalnym przeciwciałem anty-M. Czwarta osoba była całkowicie bezobjawowa, miała normalny metabolizm erytrocytów i nie miała dowodów hemolizy. Jego resztkowy erytrocyt PFK wykazał uderzający spadek izoenzymów L4, ML3 i M2L2, drugorzędny względem zmutowanej niestabilnej podjednostki L. Identyczne zmiany erytrocytów PFK stwierdzono u jego bezobjawowego syna, wskazując na heterozygotyczność dla zmutowanej niestabilnej podjednostki L w tym pokroju. Badania te pokazują, że poza zmiennym nasileniem objawów miopatii, glikogenoza typu VII ma wysoce jednorodne kliniczne i biochemiczne cechy i wynika z homozygotyczności dla zmutowanej nieaktywnej podjednostki M (M). Brak anemii pomimo hemolizy można wyjaśnić niskimi poziomami 2,3-DPG. Hiperurykemia może wynikać z hiperaktywności zastawki monofosforanowej heksozy. Przeciwnie, klinicznie cichy stan nosicielski wynika z heterozygotyczności dla zmutowanej podjednostki M lub L. Z tych dwóch, podjednostka M wydaje się być bardziej krytyczna dla odpowiedniego przepływu glikolitycznego w erytrocytach, ponieważ jej brak jest skorelowany z hemolizą.
[patrz też: lakiery do paznokci inglot, suszone pomidory przepisy, apteki internetowe w łodzi ]
[przypisy: ssanie oleju słonecznikowego, soczewki kontaktowe jednodniowe, na czym polega badanie emg ]